Bieniszew w kolorach jesieni

Otóż legenda mówi, że pewna siedemnastoletnia dziewczyna z Kazimierza o imieniu Zofia, służąca u kmiecia Pawła wracała nocą 20 listopada 1666 roku czyli w wigilię Ofiarowania Najświętszej Marii Panny z rodzinnego Bochlewa do domu swego pracodawcy. Po drodze spotkała wspaniale ubraną Panią, która zaprowadziła ją suchą stopą przez jezioro Skąpe, na wzgórze, gdzie stała samotna sosna. Nagle rozbłysnęła nieziemska jasność i dziewczyna ujrzała eremitów ubranych w białe habity i śpiewających na cześć Boga. Pani zapowiedziała, że w ciągu trzech lat na tej górze zamieszkają biali zakonnicy, a dziewczynie poleciła, by o wszystkim publicznie rozgłaszała. O swoim widzeniu opowiedziała m.in. swojemu spowiednikowi, ojcu Antoniemu Krzesikowskiemu, który był również spowiednikiem Kadzidłowskiego. Ten pod jego wpływem zgodził na założenie eremu. Wkrótce też przybyli z Krakowa pierwsi zakonnicy i zamieszkali gościnnie u ojców bernardynów w Kazimierzu, potem zajęli opuszczony dom w wiosce Gosławice i zaczęli odprawiać Mszę świętą i udzielać ludziom sakramentów. Zaczęli też wznosić pierwsze zabudowania drewniane. Kadzidłowski oddał pod budowę klasztoru Sowią Górę, jezioro Skąpe i las do jeziora Czerpisz oraz łąki i pola, do publicznej drogi z Kazimierza do Konina. Darował im także drzewo budulcowe i swobodny połów ryb w obu jeziorach. Początkowo kameduli wystawili kościół drewniany, który służył im przez prawie sto dwadzieścia lat. Pierwszą Mszę świętą odprawiono 17 października 1666 roku.